Maandelijks archief: oktober 2012

Ik weet het niet zeker

Ik ben dus epidemioloog, maar wel een rare. Ik heb geen zin meer om te neuzelen over een verschil van 0,1% in effectiviteit of bijwerkingen. Ik doe het wel en ik vind het soms leuk om studies uit te pluizen. Vooral als ik er met anderen over kan praten, stoeien eventueel. Als ik het alleen maar lees realiseer ik me vooral dat er over alles wat we weten, over het effect van geneesmiddelen, een paar hele dikke sluiers liggen.

Allereerst het placebo effect. Ooit door artsen zo genoemd omdat het – ik stel tevreden- betekent. We weten dat veel middelen tot 50% of meer placebo effect kunnen hebben. Oftewel, een neppil werkt half zo goed als een echte pil. WTF!! half zo goed. Uuuuhh wat weten we dan eigenlijk van over hoe geneesmiddelen werken? Die andere 50% misschien?

Naast het placebo effect is er ook nog zoiets als therapietrouw, ook wel compliantie genoemd. Zowel u als ik schijnen onze pillen heel vaak te vergeten. Afhankelijk van hoe je het rekent geeft dit ook een filter van 50% over alles wat we weten. Want ook in studies nemen mensen niet alle pillen zoals we willen. Daar is heel veel over te vertellen, zelfs dat er in de analyses rekening mee wordt gehouden – ga ik hier niet op in. Zelfs mensen die een donororgaan hebben gekregen (waar ze vaak jaren op hebben moeten wachten) komen niet voorbij de 80% therapietrouw.

Tenslotte is er nog zoiets als fraude. Ik heb me de afgelopen jaren met allerlei soorten fraude in de wetenschap bezig gehouden. Het meeste is niet zozeer opzettelijk als wel gevolg van allerlei mechanismen die door ‘wishfull thinking’ in beweging worden gezet. Maar bij elkaar van grote invloed op wat wij weten over de werking van geneesmiddelen, de effectiviteit en de veiligheid. Zie ook deze blog en brief van de BMJ editor.

Nu ja, en dan vind ik het ineens zo lastig om me te concentreren op hele kleine verschillen in effectiviteit.

Ik weet het echt niet

Advertenties

Het moet weer normaler worden om abnormaal te zijn

Artikel in het NRC: Eigen schuld als je geen pillen slikt. Haarscherpe analyse van Trudy Dehue over psychiatrische diagnosen die vooral een aansporing zijn tot zelfverbetering. Wie een diagnose accepteert schuift dus geen verantwoordelijkheid af maar neemt deze juist.

Het zijn niet de patiënten die zeuren, maar het is een combinatie van overheidsbeleid dat tot een vrijere markt dwingt, een farmaceutische industrie die handig gebruik maakt van ‘social media’ en een algemene maatschappelijke trend naar zelfverbetering. Bij het aanvaarden van een diagnose is een bescheiden keuze om de fout bij jezelf te zoeken.

Misschien is niet iedereen een toptalent en zou de menselijke soort wat bescheidener mogen zijn.

Op zoek naar informatie: iets over multivitamines

Tussen mijn andere klussen door wil ik op zoek naar ‘echte informatie’ over gezond leven. Ik weet dat er erg weinig bewijs is voor de effecten van allerlei ‘gezond gedrag’. Maar hier alvast een link naar een goede studie, ook nog besproken door HealthNewsReview.org. Ik ben een grote fan van deze club journalisten en wetenschappers.

Ze scannen krantenartikelen over gezondheid en ziekte en vergelijken dat met het de wetenschappelijke publicatie. Daarvoor hebben ze een set criteria ontwikkeld waar een goed nieuwsbericht aan moet voldoen. Er is al genoeg kakofonie.

Dit artikel is een verslag van een studie waaruit blijkt dat vitamines mogelijk een klein positief effect op de langer termijn kunnen hebben.

als alles samenhangt, kun je overal beginnen

Wanneer alles met alles samenhangt,  maakt het niet uit waar je begint.

Schiet mij maar lek zeggen ze wel eens hier (in Utrecht) als we het niet meer weten.Nou, ik weet het niet meer, Wat is gezond leven een kakofonie van tegenstrijdige adviezen. Het kan me lam leggen, ik kan me laten verlammen. Ik kan ook proberen een klein draadje op te pakken en beginnen met op te schrijven wat ik weet en lees. Als alles met alles samenhangt maakt het niet uit waar je begint.

Ik ga beginnen met de vitamines, daar werd ik op aangesproken.

Ik ga door

Een grote stap uit mijn comfortzone . . . een avond over passief inkomen. Onderweg fiets ik langs een grote poster van het geldmuseum. Snel geld associëren we kennelijk met onethische praktijken, ik glimlach. Ik ben ambivalent over deze avond sinds ik heb gezien dat supplementen een belangrijke rol spelen bij dit  ‘project’. TJA, wat dan? Ik heb A gezegd en ben niet iemand die heel erg in NEE blijft hangen. Gewoon naar B en de informatie over me heen laten komen. Terwijl ik luister probeer ik open te blijven.

Hoe zou het zijn als ik  …….

  • hier wat aan zou hebben?
  • mijn vriendinnen hier beter van zouden worden?
  • ik dan mijn onderzoekswerk kan blijven doen?
  • een beetje financiële ruimte zou krijgen
  • dan . . .

Voorzover ik in anderhalf uur het businessmodel kan doorzien lijkt het me kosher. Anderen hebben daar vragen over.  Ook  veel vragen over het verschil met AMWAY en Tupperware – Dat mag het niet zijn! Alsof dat niet ook hele nobele systemen zijn (geweest) waar veel mensen autonomie, en meer, mee hebben verkregen. Toch voelen we ons daar te goed voor.

Ik hik vooral aan tegen de supplementen.  Is het mijn calvinisme dat vindt dat je maar voldoende spruitjes moet eten? Dat je alleen echt fitter wordt van the BIG 5? Is het de wetenschapper in mij die alle studies ziet langskomen waarbij het effect van supplementen niet of nauwelijks te bewijzen bleek?

De argumenten dat het ‘goed bewezen’ is, en ‘getest’ én ‘in Amerika geregistreerd’ roepen helaas de scepticus in mij nog meer aan. Ik heb de afgelopen jaren zoveel onderzoek gedaan naar slecht onderzoek. Waar het allemaal expres en per ongeluk fout kan gaan. STOP met argumenten! Voor mijn vragen heb ik methodologen en andere sceptici nodig. Tegelijk besef ik me dat er ook in die groep weinig consensus is.

Deze dag begon met een bevolkingsonderzoek naar borstkanker. Ik schreef daarover aan mijn dochter: “Lijkt logisch, maar hele beschaafde en hele intelligente epidemiologen van over de hele wereld  hakken elkaar de kop af over de juiste leeftijdsgrens hiervoor.”

Dat brengt me meteen bij een ander interessegebied van mezelf: ‘cut-off points’ (en manipulatie hiervan).

Dat heldere stemmetje uit mijn buik begint te roepen: Er zijn geen antwoorden, alleen vragen. Als dat nu eens mijn kracht zou zijn. .. .  Oké deze week ben ik proefkonijn, n=1.

Wordt vervolgd

The big 5

Zo noem ik het altijd; THE  BIG 5 things (that will make you healthier.)

  • Je hoeft niet heel ingewikkeld te doen over eten, gebruik gewoon je gezonde verstand
  • Je hoeft niet te sporten je moet bewegen
  • Je mag drinken, je mag alleen niet zuipen,
  • Je hoeft niet te mediteren , als je af en toe maar naar de stilte in jezelf luistert (wandelen is 2 vliegen in een klap!).
  • Je hart volgen,  het is belangrijk dat je je verbonden voelt met andere mensen. Ga iets samen doen – verzin maar wat gewoon IETS!

Hier zit de grootste winst voor de meeste mensen. De rest is advanced stuff en NEE dat kun je niet compenseren met elkaar (vitamines na het zuipen), dat geloof ik niet. Het zal maar in beperkte mate helpen.

Ik lees er al mijn hele leven over. Ik heb het gestudeerd en ben er in gepromoveerd. Nu wil ik er meer mee.

Is dit een blog? Het gaat over mijn verlangen iets bij te dragen. Dat wel 😉

The Day After

Ik ben naar Business Bootcamp geweest. Vol enthousiast, moe en tevreden. Conclusie één: weer gaan bloggen en nu over mijn bedrijf. Maar ik heb geen bedrijf, ik weet niet eens of ik een product heb. Ik verdien al mijn hele leven genoeg door braaf mijn best te doen.

Ik vind echter ook dat ik een betere versie van mezelf verdien, mijn tienermeiden tot voorbeeld kan zijn en weer een keertje sauna of wintersport zou heerlijk zijn. Dus moet ik op zoek in mezelf.

Ik weet heel veel van verantwoord medicijngebruik, ik kan vanuit alle partijen aangeven wat goed gaat en wat niet. Ik ken de rol van zo’n beetje iedereen in het veld en heb hierover geschreven. Als onderzoeker ga ik echter niet meer verdienen dan ik nu doe. Verder ben ik die pillen en poeders zat. Waarom zien we eigenlijk in al die geneesmiddelen? Wat gebeurt er dat mensen zo vaak voor een pil kiezen en niet dieper in zichzelf naar antwoorden kijken? Zegt je rug niet al heel lang dat zoveel zitten niet goed is? Zegt je maag niet al heel lang dat een avondje op de bank doorsnaaien -zum kotzen- is? Begrijp me goed, ik ben niet tegen pillen. Lang leve de HIV remmers! Lang leve de reuma-medicatie! Lang leve paracetamol!

Dag 1

Ik ben naar Business Bootcamp geweest van Open Circles . . .  Vol, enthousiast, moe en tevreden. Conclusie één: weer gaan bloggen en nu over mijn bedrijf. Maar ik heb geen bedrijf, ik weet niet eens of ik een product heb. Ik verdien al mijn hele leven genoeg door braaf mijn best te doen.

Ik vind echter ook dat ik een betere versie van mezelf verdien, mijn tienermeiden tot voorbeeld kan zijn en weer een keertje sauna of zelfs wintersport zou heerlijk zijn. Dus moet ik op zoek in mezelf.

Ik weet heel veel van verantwoord medicijngebruik, ik kan vanuit alle partijen aangeven wat goed gaat en wat niet. Ik ken de rol van zo’n beetje iedereen in het veld en heb hierover geschreven. Als onderzoeker ga ik echter niet meer verdienen dan ik nu doe. Verder ben ik die pillen en poeders zat. Waarom verwachten we eigenlijk zoveel van al die geneesmiddelen? Wat gebeurt er dat mensen zo vaak voor een pil kiezen en niet dieper in zichzelf naar antwoorden kijken? Zegt je rug niet al heel lang dat zoveel zitten niet goed is? Zegt je maag niet al heel lang dat een avondje op de bank doorsnaaien -zum kotzen- is? Begrijp me goed, ik ben niet tegen pillen. Lang leve de HIV- remmers! Lang leve de reuma-medicatie! Lang leve paracetamol! Maar bij elke klacht kun je zelf ook wat doen om er minder last van te hebben. Er zijn maar erg weinig mensen die dat doen.

Ik wil het nu niet hebben over dokters die teveel pillen voorschrijven, of farma bedrijven die teveel pushen, niet over couch patatoes, luie patiënten of domme beleidsmakers. Ja maar waar dan wel over?

Over mensen die niet in hun echte passie durven leven, we denken met zijn allen dat we eerst geld moeten verdienen om te overleven. Leuk voor de mensen die daar via een eigen bedrijf voldoening of zelfs vervulling uit kunnen halen, maar geld verdienen is hoofdzaak! Is dat de reden waarom we steeds maar meegaan met de stroom, ook als we ons steeds beroerder voelen? Wie krijgt daarvan het gevoel iets toe te voegen aan de wereld?

Duuhuu is dat niet wat Nisandeh Neta dit weekend vertelde en wat IK ZELF eigenlijk OOK DOE???

Goed, dus vanavond eerst maar eens met mijn co-coach (hadden we een jaar geleden bedacht, dus leuk dat Nisandeh Neta daarover begon) gesparred. Mijn probleem is niet leuke dingen doen, maar om van mijn hobbies voldoening te krijgen. Daarvoor eerst gekeken hoe de energie stroomt: hoog tijd om de geldkansen op een rijtje voor al-die-dingen-die-ik-doe. Een goed begin.

more to come 😉 www.businessbootcamp.nl SoME special here I come.